January 30, 2015

Ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος

Άπειρες φορές σου έχω γράψει Βασίλη, πως όταν οι Ευρωπαίοι (όχι ο βορράς αλλά ο ίδιος ο νότος) ακούνε για ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος, όπου ο χαρισματικός Αλέξης μας θα μας έδειχνε το δρόμο για μια νέα Ευρώπη, κρατάνε την κοιλιά τους από τα γέλια. 

Σήμερα ο Αλέξης μας πήρε και την επίσημη απάντηση από Ισπανούς και Πορτογάλους. Αλλά και από τον Dijsselbloem τον ίδιο: «η Διάσκεψη αυτή λέγεται Eurogroup».

Η. Χαραλαμπίδης

Jeroen Dijsselbloem - Γιάνης Βαρουφάκης

Mε δυσκολία έδωσε το χέρι του στον… «τσάρο». 

Αν μπορούσε κανείς να τον διαβάσει, να διαβάσει την έκφρασή του όταν άκουγε τον «τσάρο» να λέει πως δεν μιλάει με την τρόικα, αν κανείς μπορούσε να «διαβάσει» αυτό το ‘thank you’ που είπε στον… «τσάρο» στο τέλος, θα έπρεπε να τρέμει σήμερα. 

Για δέκα χρόνια τώρα, με το «Ξύπνα Βασίλη», κουράστηκα να μιλάω για τα τρολς της κακομοιριάς.

Αλλά σήμερα τα ψέματα τέλειωσαν. 

Μέσα στις επόμενες τρεις βδομάδες, η κυβέρνηση Τσίπρα, η κυβέρνηση του αμφιθεάτρου και των 15μελών, προκηρύσσει εκλογές.

Η. Χαραλαμπίδης

January 29, 2015

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτύχει πριν καν ξεκινήσει

Ανεξάρτητα από κάποιο κούρεμα του χρέους, που το βλέπω από απίθανο ως αδύνατο, η ιδέα των κυρίων Τσίπρα-Βαρουφάκη είναι να συνδέσουν την αποπληρωμή του χρέους με τη μεγέθυνση της Ελληνικής οικονομίας (ρήτρα ανάπτυξης).

Με τη διαφορά πως η ανάπτυξη δεν έρχεται με υπουργική απόφαση, ούτε με προεδρικό διάταγμα. Έρχεται μέσα από μια μοντέρνα, ανταγωνιστική, ιδιωτική οικονομία και όχι μέσα από τον κρατισμό που οραματίζεται στις ονειρώξεις του το οικονομικό επιτελείο του κυρίου Τσίπρα.

Οι Ευρωπαίοι δανειστές μας θα μπορούσαν να συζητήσουν πολλές λύσεις στο πρόβλημα του χρέους, ξεκινώντας όμως από μια αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση: μεταρρυθμίσεις-μεταρρυθμίσεις-μεταρρυθμίσεις.

Αυτό όμως είναι σχήμα οξύμωρο σε συνδυασμό με τη σταλινική δημόσια οικονομία που οραματίζονται οι μαρξιστές του ΣΥΡΙΖΑ. ΟΕΔ.


Η. Χαραλαμπίδης

January 17, 2015

Κουλτούρα να φύγουμε

Όταν κάτι δεν μας αρέσει, ή μας αποστομώνει, βρίσκουμε πάντα κάτι άλλο, εντελώς άσχετο, να βάλουμε δίπλα του ώστε να συμψηφίσουμε. Να προσθέσουμε αχλάδια και μούσμουλα. Αυτή ήτανε πάντα η τακτική της αριστεράς που, μη έχοντας κάτι ουσίας να πει, εκτός από την κατάθλιψή της μετά το 1989, ασχολείται με τα αδέσποτα και τα ηλιοβασιλέματα. 
Να γιατί η «κουλτούρα να φύγουμε» είχε πάντα αριστερές αποχρώσεις.
 Όλοι εμείς οι άλλοι τραβάμε καθημερινά κουπί για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε.
Εμείς οι ανυποψίαστοι, και οι πτωχοί τω πνεύματι.

Η. Χαραλαμπίδης

January 13, 2015

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015

Το ΠΑΣΟΚ δεν το διέλυσε ο Γιώργος Παπανδρέου. Το ΠΑΣΟΚ το διέλυσε ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος που θα περάσει στην ιστορία ως ο πιο εμπαθής πολιτικός που έχουμε γνωρίζει. Ο πολιτικός που το μόνο για το οποίο ενδιαφέρθηκε ήταν οι προσωπικές φιλοδοξίες του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έρθει στην εξουσία (αν έρθει…) επειδή ο Ελληνικός λαός πιστεύει στις μαρξιστικές μπουρδολογίες του. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει στην εξουσία γιατί ένας οργισμένος Ελληνικός λαός θέλει να τιμωρήσει ένα πολιτικό προσωπικό που αντί να λάβει το μήνυμα των καιρών σφύριζε αδιάφορα, ενδιαφερόμενο μόνο για την πολιτική του επιβίωση.

Είναι δικαίωμα του Έλληνα να θέλει να αυτοκτονήσει, πεθαίνοντας, ίσως, σαν μάρτυρας. Ελπίζω και εύχομαι πως δεν θα το κάνει. Γιατί έτσι παίρνει μαζί του και τις επόμενες γενιές, τα παιδιά του, που δεν έφταιξαν σε τίποτα.  Αλλά και γιατί η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.


Η. Χαραλαμπίδης

December 26, 2014

Κεντροδεξιές ετικέτες – κεντροαριστερά σημαιάκια

Σαν λαός είμαστε από τους πιο φανατικά πολωμένους που έχω γνωρίσει: Καραμανλής-Παπανδρέου. Καραμανλής ή τανκς. Ευρώ ή δραχμή. Κεντροδεξιός-Κεντροαριστερός. Μνημονιακοί-Αντιμνημονιακοί. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. κόκκινο ή μαύρο. Ένας φανατισμός που όχι μόνο φτάνει στα άκρα αλλά και που πολλές φορές τα διογκώνει. Μαύρα στειλιάρια από τη μια, κόκκινα γκαζάκια από την άλλη.  Καίγεται και λεηλατείται η Αθήνα από την μια, κάνουμε μαύρους στο ξύλο τους μετανάστες από την άλλη.

Αν συνδυαστεί αυτό με τον εκρηκτικό χαρακτήρα μας, με το «δράμα» που θα πρέπει να χαρακτηρίζει ακόμα και την πιο ασήμαντη έκφανση της ζωής μας, με τα χέρια μας που έχουν αντικαταστήσει το στόμα μας, με το σπαθί μας που δεν σηκώνει μύγα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;», τότε δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι ίσως είμαστε ο πιο ατομικιστής λαός στον κόσμο. Ένας λαός που η λέξεις «συνεργασία» και «συνεννόηση» δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιό του.

Κι όμως. Ο λαός αυτός δηλώνει πως είναι διατεθειμένος να κυβερνηθεί από μαρξιστές. Είμαστε κάτι σαν δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ να πούμε: Όσον αφορά στα δικαιώματά μου, και στα όσα κλείνει η πόρτα μου, είμαι όχι μόνο νεοφιλελεύθερος αλλά ανήκω στην Άγρια Δύση. Όταν όμως πρόκειται για τις υποχρεώσεις μου, δηλαδή για τα δικαιώματα των άλλων, τότε μπορεί να φτάσω μέχρι και στο αντάρτικο πόλης για να τις αμφισβητήσω.

Με την κατάθεση του προϋπολογισμού, ο μέσος Ολλανδός θα διαβάσει και θα συζητήσει τουλάχιστον την εισηγητική έκθεση. Πόσοι από ‘μας θα έκαναν κάτι τέτοιο; Εμείς αρκούμαστε στον πόλεμο των ετικετών: Μνημονιακός-Αντιμνημονιακός. Έγραφε κάποτε ο J.K. Galbraith πως εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο πέθαναν στο όνομα του Κεφαλαίου του Μαρξ, χωρίς να έχουν δει καν το εξώφυλλο του βιβλίου.

Ζούμε λοιπόν κολλώντας ετικέτες. Μπαίνοντας σε κουτάκια. Ανεμίζοντας σημαιάκια: «ου-ου-ου, Αυτέ μπορείς, εσύ μας οδηγείς». Αγέλη πίσω από συνθήματα επιτηδείων λαοπλάνων. Χωρίς κρίση και ανάλυση. Γιατί αυτά δε μας τα δίδαξαν ποτέ στο σχολείο. Ένα σχολείο, και ένα πανεπιστήμιο, που παρήγαγε φθηνή εργασία για τις επιχειρήσεις αυτών που έστελναν όμως τα δικά τους τα παιδιά στο Ήτον και στο Χάρβαρντ.

Μας αρέσει δε μας αρέσει, η παγκοσμιοποίηση άλλαξε τον κόσμο. Και η αλλαγή αυτή είναι μονόδρομος. Ο κόσμος πλέον, οι επιχειρήσεις, οι πολιτικές, οι αρχές οι ίδιες που μας διέπουν, συγκεντρώνονται, δεν αποκεντρώνονται. Είμαστε σε αναζήτηση ηγετών, και όχι πολυσυμμετοχικών, αυτοδιαχειριστικών μπουρδολογιών που ευτυχώς μας τέλειωσαν 25 χρόνια πριν σαν σήμερα. Όπως θα πρέπει να μας τελειώσουν κάποτε και τα σημαιάκια. Στη θέση τους ας βάλουμε μια θεμελιώδη αρχή που όποιος αρνείται να την δεχθεί είτε δεν καταλαβαίνει ή σκόπιμα και λαϊκίστικα παραπληροφορεί: Η επιβίωση ενός λαού σήμερα εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα του, και την διεθνή ανταγωνιστικότητα των αγαθών και υπηρεσιών που παράγει. Τίποτα άλλο. Αν δεχθούμε την αρχή αυτή, λίγο με απασχολεί πώς θα ονομάσουμε τη «συνταγή»: κεντροδεξιά, κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατία ή αυγολέμονο. Γιατί η συνταγή θα κριθεί τελικά εκ του αποτελέσματος.

Και κλείνω με μια δεύτερη, απαράβατη αρχή: Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα δεν γίνεται. Κάποτε θα έρθει ο λογαριασμός. Το κοινωνικό κράτος, όπως το έχουμε ζήσει πολλοί από ‘μας στη δυτική Ευρώπη, η σοσιαλδημοκρατία ή η κεντροαριστερά όπως θα το αποκαλούσαν κάποιοι άλλοι, βασίζεται τόσο στα δικαιώματα του πολίτη όσο και στις υποχρεώσεις του. Σίγουρα όμως δεν είναι η κοινωνία του ‘πατερούλη’ που, με δανεικά, «οφείλει» να παρέχει τον δίωρο φραπέ μας με τα πόδια στην καρέκλα. Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα ήταν η χώρα μας, αν τον χρόνο που αναλώσαμε στον Χαϊκάλη και τον Καμμένο, ή στο αν και κατά πόσο θα εκλέξουμε Πρόεδρο, τον είχαμε αφιερώσει ο καθένας στη δουλειά του.

Το κοινωνικό κράτος δημιουργείται μόνο μέσα από σκληρή και αποτελεσματική δουλειά. Όχι με δανεικά, ούτε με μεταμεσονύχτιες ζεϊμπεκιές. Πρώτα δημιουργούμε και μετά αποφασίζουμε πώς θα μοιράσουμε τον πλούτο. Το αντίθετο μας χρεοκόπησε και καλά θα κάνουμε να το καταλάβουμε κάποτε.

Αν συμφωνήσουμε στις δυο αυτές αρχές, οι ετικέτες θα έχουν πλέον θέση μόνο στο μπακάλικο του Τάσου στη γωνία, και τα σημαιάκια στις εθνικές μας παρελάσεις. Αλλά εκεί, θα είναι μόνο γαλανόλευκα.

Η. Χαραλαμπίδης

Υ.Γ. Διαβάζω ήδη τον αντίλογο: Δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών. Το θέμα όμως της φορολογικής πολιτικής είναι ίσως από τα δυσκολότερα κεφάλαια των κοινωνικών επιλογών (public choice). Ίσως το πιάσουμε κάποια άλλη φορά, μα όχι σήμερα.



December 24, 2014

Το «Παρών» μας τέλειωσε

Η απόφαση του Σαμαρά κατά της οποιασδήποτε συνεννόησης με τον ΣΥΡΙΖΑ με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Κάτι τέτοιο, αλλά και το ‘κλείσιμο του ματιού’ στο ΣΥΡΙΖΑ των διαφόρων άλλων, θα διευκόλυνε τη στροφή του αναποφάσιστου ψηφοφόρου προς τον ΣΥΡΙΖΑ: «ε,, αφού στο τέλος θα τα βρούνε, no problem». 

Ο μόνος τρόπος να γυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα Εξάρχεια και στο 3% του είναι η απομόνωση. 
Ο ψηφοφόρος πρέπει, προεκλογικά, να τεθεί απέναντι σε ξεκάθαρες επιλογές. 
Και το μόνο που θα πρέπει να κάνει, πριν ξεκινήσει το πρωί για την κάλπη, είναι να κοιτάξει τα παιδιά του στα μάτια. 

Το ίδιο που θα πρέπει να κάνουν και οι διάφοροι ‘ανεξάρτητοι’ στην τρίτη ψηφοφορία. 
Τι θα γίνει μετεκλογικά, αυτό είναι άλλο θέμα.  
Ο κυρίαρχος λαός θα έχει όμως αναλάβει τις ευθύνες του και θα έχει αποφασίσει. 
Το να μη θέλει να σωθεί είναι δικαίωμά του. Όπως δικαίωμα του είναι να λέει όχι και σε «αυτόκλητους σωτήρες». Από αυτούς έχουμε μπουχτίσει τα τελευταία 40 χρόνια. 
Η απόπειρα σωτηρίας της χώρας έχει και αυτή τα όρια της, που λέγονται ‘εκλογές’. 

Τα κόμματα να ζητήσουν την ψήφο του λαού γι αυτό που είναι και όχι γι αυτό που θα μπορούσαν να γίνουν μετεκλογικά. 

Κανείς νερό στο κρασί του άλλου! 
Σύσσωμη η ευθύνη στον Ελληνικό λαό.


Η. Χαραλαμπίδης

December 13, 2014

Νουθεσίες Juncker και σκληρά καρύδια

Με την ανακοίνωση της επίσπευσης των διαδικασιών για την εκλογή προέδρου ξεκίνησε μια πρωτοφανής δραστηριότητα «νουθεσίας» του Ελληνικού λαού για τις καταστροφικές συνέπειες μιας ενδεχόμενης επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Σχεδόν όλοι οι εταίροι μας, σε ανώτατο επίπεδο, ΜΜΕ, αγορές, οίκοι αξιολόγησης, επενδυτές, η κατάρρευση του χρηματιστηρίου, οι πάντες και τα πάντα, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Ούτε συντονισμένη όμως είναι η συγχορδία αυτή, ούτε θεωρία συνωμοσίας είναι. Είναι απλά έκφραση μιας εντονότατης και απόλυτα δικαιολογημένης ανησυχίας: Δεν είναι εκ των πραγμάτων δυνατόν, στην Ευρώπη του σήμερα, ένα κράτος μέλος να πέσει στα χέρια μαρξιστών-λενινιστών, όσο αδέξια και αντιφατικά να προσπαθούν οι τελευταίοι να κρύψουν αυτό που είναι. Είναι επίσης λογικό, Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, που δεν μας δάνεισαν με το ζόρι αλλά με μεγάλη δυσκολία και πολιτικό κόστος, και με επιτόκια όχι τοκογλυφικά αλλά του 1/4 αυτών που θα βρίσκαμε σήμερα στις αγορές, να θέλουν να πάρουν τα λεφτά τους πίσω.  

Ο καταιγισμός όμως αυτών των δηλώσεων με βρίσκει αντίθετο. Απλά, γιατί αυτοί που γνωρίζουν τον Έλληνα, γνωρίζουν επίσης πως μια τέτοια «πίεση» θα μπορούσε εύκολα να επιφέρει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, και να ρίξει έτσι με βεβαιότητα τη χώρα στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ. Το επιχείρημα του κόσμου: «ό,τι είχα να χάσω το ‘χασα» είναι εκκωφαντικό και δε θα πρέπει να αγνοηθεί.  

Όπως είπε ο Σόιμπλε, η απόφαση επίσπευσης των προεδρικών εκλογών ήτανε σωστή. Όχι γιατί ο Σαμαράς πιστεύει πως θα μαζέψει τους 180, αλλά γιατί αυτός είναι ο πιο αξιοπρεπής τρόπος να παραδώσει τη χώρα στις επιλογές του Ελληνικού λαού. Να θέσει το μέλλον της χώρας τόσο κάτω από την ευθύνη των αμφιταλαντευόμενων (γιατί άραγε…) ανεξάρτητων βουλευτών, όσο και στην κρίση του Έλληνα που θα κληθεί σύντομα να αποφασίσει. Και αυτός δε χρειάζεται νουθεσίες, ούτε συμβουλάτορες. Είναι κυρίαρχος και σοφός. Όπως είπα παραπάνω, όσοι έχουν παιδιά ξέρουν καλά πως οι νουθεσίες φέρνουν συχνά το αντίθετο αποτέλεσμα.

Ο λαός έχει ιστορική μνήμη. Γνώρισε το ΠΑΣΟΚ του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και του «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι». Και γνώρισε επίσης το ΠΑΣΟΚ του «λεφτά υπάρχουν» του σοσιαλιστή Γιώργου Παπανδρέου, που έφερε το ΔΝΤ και τα πιο νεοφιλελεύθερα μνημόνια που έχει γνωρίσει ποτέ ο αναπτυσσόμενος κόσμος (για να ‘μαστε δίκαιοι, οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις ανά τον κόσμο γίνανε από σοσιαλιστικές κυβερνήσεις. Όχι από συντηρητικές. Πολλές φορές "η Δημοκρατία" απαιτεί να χρυσωθεί πρώτα λιγάκι το χάπι…).

Η κυβέρνηση Σαμαρά θα περάσει έτσι στην ιστορία όχι ως η κυβέρνηση που έχασε τις εκλογές, αλλά ως η κυβέρνηση που, αφού έκανε ό,τι έκανε, καλώς ή κακώς, για την ανάταση της χώρας και την εξάλειψη μιας σταλινιστικής οικονομίας που δεν υπάρχει σήμερα σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης, παρέδωσε τη χώρα και το μέλλον της στην κρίση του Ελληνικού λαού. 

Ο λαός γνωρίζει καλά τι σημαίνει ΣΥΡΙΖΑ. Και αν αυτό θέλει, αυτό θα γίνει. Χωρίς νουθεσίες, καθρεφτάκια και χάντρες. Πραγματικά, αυτή τη φορά, ο Ελληνικός λαός θα κληθεί να σταθεί ενώπιον των ευθυνών του και του μέλλοντος των παιδιών του.

Και ο κύριος Τσίπρας θα βάλει τελικά την πολυπόθητη γραβάτα. Όσο για τις περίφημες αριστερές συνιστώσες του, αυτές θα τις πετάξει στο καλάθι των αχρήστων τη δεύτερη κιόλας μέρα των εκλογών. Γιατί κυβέρνηση με γκαζάκια και μπαχαλάκηδες δεν γίνεται.

Και τότε θα γίνει το «έλα να δεις».

Ηρακλής Χαραλαμπίδης







December 07, 2014

Ν. Ρωμανός και Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας

Στρατός (αριστερών) γιατρών και δικηγόρων διατείνονται πως, με βάση τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας, η υποχρεωτική σίτιση του Ν. Ρωμανού είναι παράνομη. Ούτε γιατρός είμαι ούτε δικηγόρος και πιθανώς να σφάλω στη δική μου ‘ανάγνωση’ του νόμου. Αν σφάλω, ας με διορθώσουν οι ειδικοί.
Η παράγραφος 1 του Άρθρου 12 του ΚΙΔ λέει: «Ο ιατρός δεν επιτρέπεται να προβεί στην εκτέλεση οποιασδήποτε ιατρικής πράξης χωρίς την προηγουμένη συναίνεση του ασθενή».
Αν και το άρθρο δεν ορίζει τι συνιστά ‘ιατρική πράξη’, αναμφίβολα αυτή είναι μια πράξη που θα μπορούσε να υποβάλει τον ασθενή έστω και σε μικρό κίνδυνο. Σίγουρα όμως δεν θα μπορούσε να νοηθεί ότι είναι πράξη που, χωρίς κανένα κίνδυνο, αποσκοπεί στο να βγάλει τον ασθενή από κίνδυνο που ό ίδιος έχει επισείσει στον εαυτό του.
Τέλος, η Παράγραφος 3β του ίδιου Άρθρου αναφέρει πως: «κατ’ εξαίρεση δεν απαιτείται συναίνεση στην περίπτωση απόπειρας αυτοκτονίας». Και αν αυτό που κάνει ο Ν. Ρωμανός δεν είναι απόπειρα αυτοκτονίας, ας μου εξηγήσει κάποιος ειδικός τι ακριβώς είναι.

Η. Χαραλαμπίδης

July 29, 2014

Το πρόσωπο του καπιταλισμού

Τον κοίταζα για αρκετή ώρα, σκεπτόμενος αν θα έπρεπε να πάρω αυτή τη φωτογραφία και να γράψω δυο γραμμές.
Εντωμεταξύ, ο ιδιοκτήτης του γιωτ τον είδε, κατέβηκε, τον ξύπνησε, και του έδωσε ένα 50ρικο.
Χάρηκα που είχα προλάβει να βγάλω τη φωτογραφία.
Γιατί επιβεβαιώνει αυτά που γράφω 30 χρόνια τώρα:
Είναι υποχρέωση αλλά και εξυπνάδα του καπιταλισμού το να επιστρέφει κάτι.
Με τον οποιονδήποτε τρόπο. Λίγο ή πολύ. Μικρό ή μεγάλο.
Όχι από το εισόδημα, γιατί αυτό τον χρεοκοπεί, αλλά από τον πλούτο, που έχει συσσωρεύσει.
Όχι εταιρικά, αλλά ιδιωτικά.
Και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω για άλλη μια φορά με τον Milton Friedman:
«Αλλοίμονο στον καπιταλιστή που έχει σαν στόχο το ό,τιδήποτε άλλο εκτός από τη μεγιστοποίηση του κέρδους του».

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: Και μη με ρωτήσεις Βασίλη για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη. Αυτή δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα καλά υπολογισμένο λειτουργικό κόστος. 

  

June 15, 2014

Μέρα είν’ ακόμα έξω

Εγκατεστημένοι στον καναπέ, με ένα παγωμένο μπουκάλι Αυστραλέζικο viognier και ένα Cohiba No 4. Μεσάνυχτα. Σάββατο 14 Ιουνίου 2014. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου. Ιταλία-Αγγλία 2-1. Το καλοκαιράκι στο φόρτε του στο Ρότερνταμ. Μοσχοβολάει ο κήπος της Ντόλης απ’ την ορθάνοιχτη πόρτα της βεράντας.

--Ρε για δες, μεσάνυχτα και ακόμα μέρα είναι έξω.
-- Αα, πήγε 12; Τότε μπορώ να σου πω happy fathers day.
-- Ευχαριστώ.
-- Ήθελα και κάτι να σου πάρω, αλλά με τις εξετάσεις και το διάβασμα πού μυαλό.
-- Δεν πειράζει. Η σκέψη είναι που μετράει.

Δεν λέμε πολλά όταν είμαστε οι δυο μας. Ποτέ δε λέγαμε πολλά. Ασήμαντα πραματάκια μόνο λέμε. Πού είναι και τα πιο σημαντικά.

Μέρα είναι ακόμα έξω.

-- Να κι ο παλαβός ο Μπαλοτέλι.
-- Σέντρα. Αρχίζει το μάτς.

Μέρα είναι ακόμα έξω.


Η. Χαραλαμπίδης

December 31, 2013

Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί

Αν είναι κάτι στο οποίο είναι καλά τα «τρολς της κακομοιριάς» αυτό είναι στο να μας βομβαρδίζουν καθημερινά με αριθμούς και στατιστικές: ανεργία, τα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό, οι μισθοί της πείνας, το όριο της φτώχειας, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων σε άλλες χώρες, και πολλά ακόμα.

Κάθε φορά όμως που, προσκληθείς, προσπαθώ να εξηγήσω σε «προαλοιφόμενους κυβερνήτες» πέντε κολλυβο-οικονομικά για το πώς δουλεύει μια σύγχρονη οικονομία, η σταθερή απάντηση που παίρνω είναι: «οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί»…

Δεν ξέρω.
Μπορεί οι άνθρωποι να μην είναι αριθμοί, αλλά καλό θα ήταν, μερικοί, να μην είναι ούτε και νούμερα.


Η. Χαραλαμπίδης

November 01, 2013

Μπορώ να πάρω μια μπανάνα;

Συμφωνώ σε όλα όσα γράφεις παρακάτω (βλ. het leven arbeid is) μου γράφει ένας φίλος. Υπάρχει ελπίδα;

Πιστεύω πως ναι. Και η ελπίδα αυτή λέγεται «σκληρή δουλειά» που, σε συνδυασμό με το δαιμόνιο της φυλής, θα μπορούσε να μας κάνει να μεγαλουργήσουμε. Επίσης, οι λέξεις «κουβαρντάς» και «κιμπάρης» δεν υπάρχουν σε άλλες γλώσσες.

Θυμάμαι, κάποτε, όταν ο Ευκλείδης ζούσε μόνος του, ήρθε μια φορά στο σπίτι. Άνοιξε το ψυγείο και ρώτησε την Ντόλη αν θα μπορούσε να πάρει μια μπανάνα… Εμβρόντητοι μείναμε και οι δύο! «Μα παιδί μου», του λέει η Ντόλη, «ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, και τη ζωή μας ακόμα, δικά σου είναι. Γιατί ρωτάς;».

Όταν η Ολλανδέζα πάει στο σουπερμάρκετ αγοράζει δυο μπανάνες και τρία μήλα. Δεν υπερχειλίζει το καροτσάκι, για να πετάξει μετά τα μισά.

Οι φοιτητές μου πάνε με το ποδήλατο στο νότιο Ρότερνταμ, μισή ώρα δρόμο, για να κουρευτούνε με ένα ευρώ λιγότερο.

Εμείς τα κοροϊδέψαμε κάποτε αυτά. Εμείς θέλαμε μεζονέτες και τζιπ, με δανεικά, και κλέβοντας την εφορία. Και ήρθε η ώρα της αλήθειας…

Μόνο που το λογαριασμό τον πληρώσανε αυτοί που φταίγαν το λιγότερο.
Καλή σου μέρα,
Ηρακλής

Η. Χαραλαμπίδης

Ηet leven arbeid is

Τα ‘παμε, τα ξανάπαμε, τα ξανάπαμε. Κουραστήκαμε Βασίλη…
Καταστράφηκε μια χώρα γιατί ζούσαμε μια εικονική πραγματικότητα.

Τα οικονομικά ενός πρωτοετούς φοιτητή (εκτός κι αν το γυρίσουμε στον βουκολισμό και στα πράσινα άλογα του ΣΥΡΙΖΑ) λένε πως «όταν δεν παράγεις τίποτα, αμείβεσαι με τίποτα». Έτσι, κατά τη γνώμη μου, και τα 750 ευρώ που διαπραγματεύονται τώρα ως κατώτατο μισθό, και αυτά πολλά είναι. Είχα γράψει στο «Ξύπνα Βασίλη» πριν 10 χρόνια πως αν η Ελλάδα συνεχίσει έτσι, στο μέλλον θα ζει με μισθούς όχι Βουλγαρίας αλλά Βιετνάμ. Δυστυχώς η αλήθεια είναι σκληρή, αλλά είναι αυτή που είναι και είναι μονόδρομος.

Το πρόβλημα είναι πως εξακολουθούμε να ζούμε την εικονική μας πραγματικότητα των δικαιωμάτων, των διεκδικήσεων, των κεκτημένων, των μικρομάγαζων, και της αδυναμίας μας να καταλάβουμε πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική από αυτή που μας μάθανε ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και οι εργατοπατέρες. Η πραγματικότητα εκείνη, Ελληνιστί η πραγματικότητα του Αντρέα, πέθανε το ’89 στην Ευρώπη, την θάψαμε και δε θα νεκραναστηθεί.

Κανείς δε χαρίζει σε κανέναν τίποτα και ό,τι έχουμε, ή κατακτούμε, πρέπει να είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και μόνον. "Het leven arbeid is" λένε οι φίλοι σου οι Ολλανδοί. «τα αγαθά κόποις κτώνται» έλεγε η γιαγιά μου, και η Σοσιαλδημοκρατία απαιτεί, πρώτα, τη δημιουργία πλούτου και όχι μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα.

Ξέρω ότι σε πολλά από τα παραπάνω δε συμφωνείς και μακάρι να μπορούσα να μη συμφωνώ κι εγώ…
Καλό βράδυ,
Ηρακλής

Η. Χαραλαμπίδης

August 16, 2013

Νεοελληνικά ονόματα

Όλο και περισσότερο, κανόνας κοντεύει να γίνει, συναντώ παιδιά με ονόματα όπως Ευστράτιος, Ευθύμιος, Αλέξανδρος, Κωνσταντίνος και όλα αυτά τα ωραία. Και –γεροπαράξενος πάντα- δεν μπόρεσα ποτέ να αντισταθώ στον πειρασμό:

-Ρε μεγάλε, τον παππού με τη γαϊδούρα στο χωριό, που μαζεύατε τα τσάγαλα τα καλοκαίρια, Κωνσταντίνο τον ελέγανε;
-Όχι
-Πώς τον ελέγανε;
-Μαστρο-Κώστα
-Κι εσύ πώς βγήκες Κωνσταντίνος;
-ε… ξέρω ‘γω; ο μπαμπάς και η μαμά…

Αλλά ξέρω και κάποια άλλα παιδιά που, καλώς ή κακώς, ελέγχουν τη μισή Ελλάδα. Κι εδώ, ακούω ονόματα όπως Νικόλας, Δημητρός, Κωνσταντής, Μάκης, Θανασάκης, Θύμιος, Λιάκος, κλπ.

Έχω λοιπόν μπερδευτεί στο έπακρον.
Κάνας ψυχολόγος ρε παιδιά;
Δεν πάω καλά...


Η. Χαραλαμπίδης   

June 13, 2013

Ιδεοληψίες (EPT A.E.)

Πολλές φορές, γενετικές, προπατορικές, ‘υποχρεωτικές’, ή ‘επιβεβλημένες’ ιδεοληψίες μάς καταντούν βασιλικότερους των βασιλέων. Ανθρώπινο είναι αυτό αλλά είναι και κακό. Γιατί μειώνει την αντικειμενικότητά μας και άρα την αξιοπιστία μας. Χάνουμε έτσι ό,τι το πολυτιμότερο, που είναι η σοβαρότητά μας στα μάτια των συνομιλητών μας. 

Γι αυτό, από καιρού εις καιρόν Βασίλη, κάνε ένα βήμα πίσω. Δοκίμασε ένα καινούργιο ζευγάρι γυαλιά και μέσα από αυτά δες κάποιες ιδέες, κάποιες απόψεις, που χρόνια τώρα χλευάζεις και απεμπολείς. Και να ‘σαι βέβαιος πως όλο και κάτι θα πάρεις, που αν δε σου αλλάξει τις ιδεοληψίες σου, σίγουρα θα στις απαλύνει, θα στις εμπλουτίσει, και (μακιαβελικά) αν είναι σωστές μπορεί και να στις κάνει ισχυρότερες!


Η. Χαραλαμπίδης 

April 08, 2013

Η κόρη του μπακάλη


Η Σιδηρά Κυρία μας άφησε χρόνους.

Πλήρης ημερών. Στα 87 της.

Θυμάμαι τη μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων. Φοιτητής στην Αγγλία τότε, σε έναν από τους πιο κρύους χειμώνες, να προσπαθούμε να ζεσταθούμε ρίχνοντας δίφραγκα στην ηλεκτρική σόμπα.
Κανείς μας όμως, παρά τις επαναστατικές μας ιδέες, που χαρακτηρίζουν τα νιάτα, και που ευτυχώς μένουν στα νιάτα, δεν μπόρεσε να μην παρατηρήσει πως το να παράγεις κάρβουνο τη στιγμή που μπορείς να το εισάγεις στη μισή τιμή ισοδυναμούσε με κάτι λιγότερο από το να σκίζαμε τα πτυχία μας και να ψάχναμε για δουλειά.

Θυμάμαι επίσης και εκείνη την περίφημη συνάντηση στο Checkers, την εξοχική κατοικία της, στις συνομιλίες αφοπλισμού SALT II, όταν ακούστηκε να λέει, αρκετά μεγαλόφωνα, στους συνδαιτυμόνες της, για τον αγαπημένο της Ρόναλντ Ρήγκαν: “the poor dear; there is nothing in between his ears”.

Η Σιδερά Κυρία μας δίδαξε ένα σπουδαίο μάθημα. Ότι το πάρτι τέλειωσε. Ο καιρός που παίζαμε μπριτζ, κρίκετ και πόλο πέρασε ανεπιστρεπτί. Σήμερα, για να επιβιώσουμε, πρέπει να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας. Πρέπει να δουλέψουμε και να ανταγωνιστούμε, με ίσους όρους, με αυτούς που κάποτε μας κάνανε αέρα.

Αυτό είναι το μάθημα της κόρης του μπακάλη, και ελπίζω να το ακούει και να το παίρνει στα σοβαρά η Ευρώπη. 
Ιδιαίτερα ο Νότος της.

Η. Χαραλαμπίδης 

December 23, 2012

Η μαγεία του Facebook


Με το κλείσιμο της χρονιάς, και καλώς να δεχτούμε την καινούργια, σκέφτηκα να γράψω αυτές τις δυο γραμμές, ορμώμενος από το σχόλιο ενός φίλου.
«δεν την μπορώ πια», έγραφε, «την τόση ανοησία που κυκλοφορεί στο φατσοβιβλίο».
Του απάντησα ότι, απλά, είναι ένας γερο-γκρινιάρης. 
Και η απάντησή μου εκείνη ήτανε λάθος. 
Ειλικρινά, αν ήμουν ψυχολόγος, το ΦΒ θα ήταν το κύριο, αν όχι το μοναδικό, εργαλείο της δουλειάς μου. Γιατί μέσα από δυο γραμμές, μέσα από ένα σχόλιο ίσως, καταλαβαίνεις, ειδικά τώρα στα γεράματα, όσα ένας νεαρός ψυχολόγος θα καταλάβαινε για τον πελάτη του μετά από δύο χρόνια ανάλυσης. 
Αυτό είναι ανεκτίμητο. 
Γιατί ουδέν σοφότερον από το «δείξε μου  το φίλο σου…».
Και αυτό είναι η μαγεία του ΦΒ.
Αλλά και των γηρατειών…
Καλά Χριστούγεννα.

Η. Χαραλαμπίδης

October 12, 2012

Η μεγάλη προσφορά του ΣΥΡΙΖΑ


  • Τα τέσσερα μεγαλύτερα οικονομικά ινστιτούτα της Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένου και αυτού του Κιέλου, περιγράφουν την Ελλάδα ως ‘τελειωμένη υπόθεση’. 
  • Δεν υπάρχει πια κανείς έστω και «κατά δήλωση ειδικός» στον κόσμο που να πιστεύει πως το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας ‘βγαίνει’.
  • Οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα στην ουσία ναυάγησαν.
  • Και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται όλο και συχνότερα στις δημοσκοπήσεις ως πρώτο κόμμα.

Πανικός.
Και τώρα τι κάνουμε παιδιά;
Απλούστατο.
  • Έρχεται η Μέρκελ στην Ελλάδα.
  • Η Λαγκάρντ ζητάει παράταση του προγράμματος.
  • Ρεν, Γιουνκέρ και Σόιμπλε μιλάνε με πολύ θερμά λόγια για την πρόοδο που έχει γίνει.
  • Και ο Economist δηλώνει χθες πως έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν είναι πλέον μια από τις επιλογές.

Το χαλί τραβήχτηκε έτσι κάτω από τα πόδια του ΣΥΡΙΖΑ.
Και αυτό είναι η μεγάλη προσφορά του.
Ο εκβιασμός του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γίνει πριν από δυόμισι χρόνια από τον ΓΑΠ.
Αλλά δεν έγινε.
Γιατί άραγε…

Η. Χαραλαμπίδης

September 22, 2012

Επτά αχρωμάτιστα και οι άσσοι*

1. Στουρνάρας: δεν υπογράφω αυτά τα μέτρα
2. Τόμσεν: Αποσύρεται να μιλήσει με τα «αφεντικά» και επιστρέφει διαλλακτικότερος
3. Τρόικα: Αποχωρεί για μια βδομάδα. 8 Οκτωβρίου πλησιάζει
4. Λαγκάρντ: περισσότερος χρόνος θα ήταν μια από τις λύσεις
5. Σόιμπλε: οικονομικά και πολιτικά τα κριτήρια για την Ελλάδα
6. Αποκρατικοποιήσεις: 3000 ιδιοκτησίες προς πώληση
7. Χρηματιστήριο: Ανάσες

Άνοιξη αρχίζει να μου μυρίζει. Λες να κάνω λάθος;

Η. Χαραλαμπίδης

*σ.σ.: Πρέφα: ο αγοραστής δεν ονομάζει ατού (χρώμα) και δηλώνει τους 4 άσσους που, άμα τα 'βγάλει', τους πληρώνεται. Αν όμως μπει μέσα, πολλές φορές ακόμα και σόλο στα αχρωμάτιστα, τότε άστα βράστα...