February 22, 2015

Καθαρή Δευτέρα

Θυμάμαι τον πατέρα μου...
Το Σάββατο το μεσημέρι έφερνε τις μάνvες και την καλούμπα.
Μόνο εκείνος ήξερε από πού τ’ αγοράζαμε.

Οι μάνες έπρεπε να είναι από λυγαριά. 110 εκ.
Και η καλούμπα κορδονέτο: Πλεξίδα που την ξέστριβα, για να μην μπερδευτεί ο σπάγκος στο μάζεμα, και που την τύλιγα μετά, με ‘οχτάρια’, σ’ ένα κομμάτι ξύλο.
Αν είχε μείνει τίποτα από πέρυσι, την ενώναμε και την κάναμε διπλή.

«
πρόσεχε τους κόμπους γιατί θα σου μπερδευτεί ο σπάγκος στο μάζεμα».

Την Κυριακή τον κολλούσαμε.
Μπλε και άσπρες λαδόκολλες απ’ το ψιλικατζίδικο. Ελληνική σημαία.
Η Μαρίκα έφτιαχνε την αλευρόκολλα στην κουζίνα.
Η κυρ-Ασημίνα, από πολύχρωμες κόλες γλασέ, ‘έκοβε’ την ουρά, καθισμένη στη ντιβανοκασέλα της.
Μόνο εκείνος ήξερε να μετράει και να δένει τα ζύγια.

«
άμα ζυγιάζεις σωστά, ο αετός δε θα σου κάνει ποτέ κοιλιά…»

Κρίμα.
Κρίμα που δεν είχα την ευκαιρία να τα διδάξω κι εγώ αυτά.
Σε άλλους.
Καλά Κούλουμα.

Η. Χαραλαμπίδης


Κώδικες

Με κατακρίνουν πολλοί αναγνώστες μου (ιδίως του «ισχυρού» φύλου…) πως συχνά κάνω ευτελή σχόλια, όπως το κασκόλ, τα πουκάμισα έξω, και τα μολύβια του κυρίου Βαρουφάκη. Κάποια φίλη μάλιστα μου είπε πως αυτό δε με τιμά.
Ανεξάρτητα του αν ψάχνω τιμητές, τώρα στα γεράματα, η απάντηση είναι απλή, αλλά, ίσως, και δύσκολα κατανοητή σε όσους δεν έχουν τέτοιες εμπειρίες.

Στην Ευρώπη λειτουργούμε με «κώδικες» και πολλοί απ’ αυτούς είναι απαραβίαστοι:

·       Οι ενδυματολογικές μας επιλογές.
·       Οι λέξεις που θα χρησιμοποιήσουμε για να πούμε κάτι.
·       Η εμμεσότητα (και όχι η αμεσότητα) στην έκφραση.
·       Το να διακόψουμε κάποιον που μιλάει.
·       Το να υψώσουμε τον τόνο της φωνής μας.
·       Το να ακούμε πολύ και να μιλάμε λίγο.
·       Το να μην κοιτάμε κάποιον κατευθείαν στα μάτια.
·       Το να ξέρουμε ποιου μπορούμε να πιάσουμε τον αγκώνα σε μια χειραψία και ποιου όχι.
·       Και πολλά ακόμα.

Ένα παράδειγμα. Στην πρώτη συνάντηση Τσίπρα-
Merkel, η τελευταία τον είδε που ερχότανε αλλά δε διέκοψε τη συζήτησή της με τον Hollande που του είχε γυρισμένη την πλάτη. Ο κύριος Τσίπρας, αντί να περιμένει υπομονετικά ώσπου να γυρίσουνε, χτύπησε τον Hollande στην πλάτη, διακόπτοντάς τον, και αναγκάζοντάς τον να γυρίσει για να τον χαιρετίσει και έτσι να τον συστήσει στην Merkel.

Ευτελές το σχόλιο αλλά κεφαλαιώδους σημασίας για τους ‘κώδικες’ με τους οποίους λειτουργούμε. Αν τους γνωρίζαμε τα πράματα θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά. Γιατί θα μας έβλεπαν σαν «μέλος της ομάδας» και όχι σαν τον παρείσακτο που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και αντιμετώπισης.

Δεν είναι δύσκολο να μάθουμε τους κώδικες αυτούς. Λίγη εμπειρία χρειάζεται. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούμε να τους αγνοούμε περιφρονητικά. Διότι εξίσου περιφρονητικά θα μας αγνοήσουν και οι άλλοι.

Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε αυτούς τους συμβιβασμούς, καλύτερα να το κλείσουμε το μαγαζί και να ασχοληθούμε με τα ποιήματα και τα ηλιοβασιλέματα του κυρίου Κουράκη.

Τα ηλιοβασιλέματα της Αίγινας ίσως. Όχι όμως των Βρυξελλών.

Η. Χαραλαμπίδης


February 21, 2015

ΞΥΠΝΑ ΒΑΣΙΛΗ: (Αν)ισόρροπα πράματα

ΞΥΠΝΑ ΒΑΣΙΛΗ: (Αν)ισόρροπα πράματα: Πολλές φορές, ξεκινώ τις διαλέξεις μου με το εξής ανέκδοτο: Αν ρωτήσεις έναν οικονομολόγο, μηχανικό, δικηγόρο πόσο κάνει 2+2 θα πάρεις τ...

(Αν)ισόρροπα πράματα

Πολλές φορές, ξεκινώ τις διαλέξεις μου με το εξής ανέκδοτο:
Αν ρωτήσεις έναν οικονομολόγο, μηχανικό, δικηγόρο πόσο κάνει 2+2 θα πάρεις τις εξής απαντήσεις:

  • Οικονομολόγος: εξαρτάται από τις διεθνείς τιμές πετρελαίου.
  • Μηχανικός (αφού πρώτα βγάλει από την τσέπη το μηχανάκι του): 4.00000000000
  • Δικηγόρος: Εσείς πόσο θα θέλατε να κάνει;


Μας είπε χθες ο υπουργός οικονομικών ΓιάΝΝΝης Βαρουφάκης πως για να επιχειρήσει μία πρόβλεψη του πού θα μπορούσε να διαμορφωθεί φέτος το πρωτογενές έλλειμα (πλεόνασμα) χρειάζεται να ξέρει τη μακροδυναμική της οικονομίας και την (αν)ισορροπία αποταμιεύσεων-επενδύσεων. 

Μα γι αυτό αγαπητέ ΓιάΝΝΝη δεν χρειάζεσαι μαθηματική στατιστική, ούτε θεωρία παιγνίων. Γιατί μηδέν από μηδέν ίσον μηδέν και αυτή είναι –και θα παραμείνει- η μόνη δυναμική ισορροπία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Ευτυχώς που –όπως μας είπες- μιλάς με δικηγόρους και έτσι μπορείς να τους λες ό,τι σου κατέβει. Διαφορετικά, θα αντιμετωπίζαμε πλεόνασμα από λεμονόκουπες και τεράστιο έλλειμα σοβαρότητας.

Η. Χαραλαμπίδης


Ανάσα αξιοπρέπειας

Τέρμα το μνημόνιο. Τώρα έχουμε "τρέχουσα διευθέτηση" (existing arrangement).
Τέρμα και η τρόικα. Τώρα έχουμε θεσμούς.
Καθρεφτάκια και χάντρες για τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ.
Λεφτά γιοκ έως ότου ολοκληρωθεί η αξιολόγηση.
Μηδενική εμπιστοσύνη όλης της Ευρώπης, προς μια ανεύθυνη και άπειρη κυβέρνηση.
4 ακόμα μήνες αβεβαιότητας, για να μας βάλουν τελικά σε ένα νέο, χειρότερο, μνημόνιο.
Αν, μέχρι τότε, είμαστε ακόμα στο ευρώ.
Στις 25 Γενάρη οι Έλληνες ανέλαβαν τις ευθύνες τους.
Τώρα ας σταθούν μπροστά στον καθρέφτη τους.
Αλλά ακόμα και το σάλιο μας τέλειωσε.
Η κυβέρνηση ζήτησε μια τελευταία «ανάσα αξιοπρέπειας».
Το μόνο αξιοπρεπές που έχει να κάνει στο σημείο αυτό είναι να υποβάλλει την παραίτησή της.

Η. Χαραλαμπίδης



February 09, 2015

Open Letter to Jeroen Dijsselbloem on Greece

Dear Mr. Dijsselbloem,

The “real” Greek problem is by no means one of finding a solution to servicing the country’s sovereign debt. Undoubtedly, a number of solutions could be considered by the Eurogroup. The real problem is whether a radical left government could be entrusted to implement all those critical economic reforms necessary to transform the economy into a modern European one, able to grow and thus able to service its debt. And by reforms, as we all understand them in Europe, I refer to privatizations; smaller public sector; free markets and open professions.

The new Greek government bases its negotiating strategy onto two axes: a) that the Greek problem is not really a Greek problem but a European one; b) that time is needed to overcome the humanitarian crisis that plagues Greece now for five years.

As regards the first axis, the argument holds little water for it to be taken into further consideration: Europe will address its challenges at the right time and place, and not because a political change, in just one of its smaller member states, has taken place.

The issue of a Greek humanitarian crisis instead, for whatever reason this has ensued, is a fact, and indeed a serious problem which threatens the social cohesion of this proud nation; a nation that has given us the foundation of western culture, and a nation that rightfully belongs to our European family. For most, Europe without Greece would be unimaginable. Europe, in the spirit of its famous ‘solidarity’, needs to earnestly address this issue, and it has both the means and the knowhow to do so.

Mingling things together has rarely led to solutions. I therefore propose a clear separation of issues, such that further progress could be made in an emerging deadlock: Europe should immediately agree on a generous humanitarian assistance plan, totally independently of the discussions on servicing the Greek debt, as long as the Greek government commits to undertake all necessary “economic” reforms, as detailed above, that would enable the transformation of its economy into a modern and internationally competitive one, able to survive and grow under our common currency.

Sincerely,
Professor HE Haralambides
Erasmus University Rotterdam 

February 07, 2015

Γιατί;

Όλα αυτά τα χρόνια, από τότε που ο Καραμανλής μας έβαλε στην ΕΕ, δεν κάναμε την παραμικρή προσπάθεια (όπως έκαναν όλοι οι άλλοι) να καταλάβουμε τους εταίρους μας. Να τους προσεγγίσουμε. Να τους «διαβάσουμε». Αντίθετα, και παρά τον πακτωλό των χρημάτων που εισέρρεαν κάθε χρόνο, για μας ήταν πάντα οι κουτόφραγκοι που «έπρεπε» να πληρώνουν. Οι αστείοι με το πέδιλο και την κάλτσα που κοιμόντουσαν με τις κότες. Ενώ εμείς, για να επαναλάβω μεγαλόσχημους πολιτικούς μας, πιστεύαμε πως «το να είσαι Έλληνας είναι τίτλος τιμής».

Είναι αλήθεια πως το σχολείο δεν μας έδωσε πολλά. Αλλά δεν κάναμε κι εμείς καμιά προσπάθεια να μάθουμε από μόνοι μας και να βελτιωθούμε. Όταν κάθε χρόνο κατατίθεται ο Προϋπολογισμός, οι συμπολίτες των Dijsselbloem και Schäuble, που τόσο πολύ έχουμε λοιδορήσει, θα διαβάσουν τουλάχιστον την εισηγητική έκθεση. Η δική μας πληροφόρηση επί του θέματος είναι από την Τατιάνα και την Ελένη, και από τον Φώτη και τη Μαρία.

Έτσι, βρεθήκαμε σε μία αδιέξοδη κατάσταση χωρίς να μπορούμε να την ερμηνεύσουμε. Χωρίς να καταλαβαίνουμε τι μας συμβαίνει. Προσκολλημένοι σε μια αριστερίστικη ιδεοληψία κάποιας «δημοκρατίας» δικαιωμάτων χωρίς υποχρεώσεις, την ιδεοληψία του «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου», πιστέψαμε πως όλος ο κόσμος είναι εναντίον μας, και πως το μόνο που επιδιώκουν είναι να μας εξαθλιώσουν κι άλλο, για να μας αγοράσουν έτσι μπιρ παρά. Και ο πόνος έγινε αυτοκαταστροφικός θυμός: Το 72% των Ελλήνων επιθυμεί σύγκρουση με την Ευρώπη, και ό,τι ήθελε προκύψει. Ο θεός να βάλει το χέρι του...

Είναι αλήθεια πως πονέσαμε. Και αυτό γιατί δεν μπορέσαμε ποτέ να καταλάβουμε πως δεν μπορείς να αμείβεσαι περισσότερο από την αξία αυτού που παράγεις. Και εμείς, τα τελευταία 20 χρόνια, δεν παράγουμε τίποτα. Το θεωρήσαμε άδικο ότι οι μισθοί στη Γερμανία είναι τριπλάσιοι των δικών μας. Αλλά ακόμα και σήμερα, οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουμε ότι οι Γερμανοί παράγουν τις Porsche Cayenne του κυρίου Βαρουφάκη, ενώ εμείς παράγουμε (επιδοτούμενα) καπνά και βαμβάκι.

Και έτσι βρέθηκε ένας λαϊκιστής, όπως γίνεται πάντα, που ήξερε να μιλάει. Ο κύριος Τσίπρας. Κερδοσκόπησε πάνω στον πόνο, γνωρίζοντας πως απευθυνότανε σε ένα λαό που, μη μπορώντας να αξιολογήσει, θα ενεργούσε παρορμητικά, πιστεύοντας στο μόνο που του είχε απομείνει: την Ελπίδα.

Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Η. Χαραλαμπίδης


LETTER TO WALL STREET JOURNAL

Sir:

What a serious political party should have done before the elections would be to present its economic plan both to the electorate and to its creditors, soliciting their views and possible consent.

Most definitely a responsible political party should not mislead voters with fairytales, in order to steal their vote, and then present this vote to creditors as a fait accompli, so as to retrench from former financial agreements.

Before the elections, the SYRIZA government told us that it has a plan (even two). This plan should thus be presented to the europgroup of next week for evaluation. If the plan has merit, “bridge funding” could possibly be discussed.

Unfortunately, such a plan does not exist other than the intentions of the 2% to save the 98% of Europe, showing it the way ahead (sic) towards a “New Europe with Tsipras”.

There is a limit to how much a nation can allow its leaders to ridicule it.

Sincerely,
Professor HE Haralambides
Erasmus University Rotterdam

February 02, 2015

Αέρας (απ)αισιοδοξίας

Το "δια ταύτα" όλων των συνομιλητών μας είναι το ίδιο: η ανάπτυξη έρχεται μόνο μέσα από μεταρρυθμίσεις. Και αυτές, όπως τις εννοούν όλοι οι συνομιλητές μας, συνίστανται σε ιδιωτικοποιήσεις, μικρότερο Κράτος, ελεύθερες αγορές και ανοιχτά επαγγέλματα. 

Αντίθετα, αυτό που εννοεί ως 'μεταρρυθμίσεις' ο κύριος Τσίπρας είναι η πάταξη του πελατειακού κράτους, της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής. Καλά είναι όλα αυτά και να τα πολεμήσει. Αλλά ας μην παίζουμε με τις λέξεις γιατί δε θα μας βγάλει πουθενά. 

Επίσης, ας σταματήσει πια αυτό το αστείο πως όλοι πρέπει να είμαστε στην ίδια πλευρά του τραπεζιού για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα που λέγεται Ευρώπη. Γελάνε όλοι με αυτό το επιχείρημα που πετάει την καυτή πατάτα μας σε άλλους. 

Οι Γάλλοι χθες ζήτησαν να τους πούμε, μέσα στις επόμενες μέρες, τι θα κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε τα τρέχοντα προβλήματά μας των επομένων εβδομάδων. Την Ευρώπη θα την σώσουμε αργότερα!

Εν κατακλείδι, αυτόν τον αέρα αισιοδοξίας που προσπαθούν δυο μέρες τώρα να μας πείσουν τα ΜΜΕ πως έχει αρχίσει να φυσσάει, εγώ δεν τον βλέπω.


Η. Χαραλαμπίδης

February 01, 2015

Repayment of the Greek debt

LETTER TO BLOOMBERG

Mr. Tsipras and Europe speak two different languages. 

When Europe talks about "reform" (μεταρρυθμίσεις), they mean privatizations, retrenchment of the public sector, and a modern European Economy. To these, Mr. Tsipras has already said emphatically NO. The reforms of Mr. Tsipras, as he explains them, consist of fighting corruption and tax evasion. 

The Economy of public enterprises and the large State which Mr. Tsipras envisages can in no way lead, today, to growth and development. And without these two, the Greek debt cannot be repaid. As simple as that.

H. Haralambides

January 31, 2015

Μπλουτζίν, ελβιέλες και αλόχες

Μίλησαν για ήθη, θεσμούς, παραδώσεις και εκτροπές, και πέσανε να τον φάνε τον Σαμαρά που δεν περίμενε τον κύριο Τσίπρα να τελειώσει πρώτα με την κατάθεση στεφάνου στην Καισαριανή.  

Τα ήθη και οι θεσμοί βέβαια δεν έχουν σημασία όταν ο κύριος Σακελαρπωςτονλένε πάει να ορκιστεί υπουργός με το μπλουτζίν και τις ελβιέλες του. 

Αλλά ούτε κι αυτό έχει σημασία.

 Όμως: Ο κύριος Βαρουφάκης μπορεί να είναι συνηθισμένος στις αυστραλέζικες αλόχες του, αλλά όταν συναντάς τον Ολλανδό πρόεδρο του Eurogroup, η αλόχα τον προσβάλει όσο δε θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ο κύριος Βαρουφάκης. Ο διαπραγματευτής μας!  

Ο πρόεδρος του eurogroup, κύριε υπουργέ, δεν έχει καμία σχέση με τα nerds των video games τα οποία συμβουλεύεις. Και απαιτεί τον ανάλογο σεβασμό. 

Με αυτές τις ‘συμβάσεις’ οφείλεις να προσαρμοσθείς και να τις σεβαστείς. Αν θέλεις να σε σεβαστούνε. Αν δεν σου αρέσουν, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. 

Ο δρόμος ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα.
Αλλά το γελοίο έχει κι αυτό τα όριά του.


Η. Χαραλαμπίδης

Varoufakis: How not to start a negotiation

Listening to Professor Varoufakis, the new finance minister of Greece, one couldn’t but admit that he is a formidable negotiator. His impeccable English helps him in this. The bad news is that he has nothing in his hands to negotiate with other than the empty and ear-soothing words of the populist. For, when you say you are ready to negotiate, you do not preempt the negotiation by refuting the most fundamental elements of it: i.e. privatizations and public sector retrenchment. 

His most interesting statement, however, was on his belief in productivity and private investment efficiency. Unfortunately, these are not the beliefs of his marxist colleagues in government. To complete the picture, BBC would be well advised to seek the views on this also of Messrs. Lafazanis and Scourletis.  

H. Haralambides

January 30, 2015

Ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος

Άπειρες φορές σου έχω γράψει Βασίλη, πως όταν οι Ευρωπαίοι (όχι ο βορράς αλλά ο ίδιος ο νότος) ακούνε για ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος, όπου ο χαρισματικός Αλέξης μας θα μας έδειχνε το δρόμο για μια νέα Ευρώπη, κρατάνε την κοιλιά τους από τα γέλια. 

Σήμερα ο Αλέξης μας πήρε και την επίσημη απάντηση από Ισπανούς και Πορτογάλους. Αλλά και από τον Dijsselbloem τον ίδιο: «η Διάσκεψη αυτή λέγεται Eurogroup».

Η. Χαραλαμπίδης

Jeroen Dijsselbloem - Γιάνης Βαρουφάκης

Mε δυσκολία έδωσε το χέρι του στον… «τσάρο». 

Αν μπορούσε κανείς να τον διαβάσει, να διαβάσει την έκφρασή του όταν άκουγε τον «τσάρο» να λέει πως δεν μιλάει με την τρόικα, αν κανείς μπορούσε να «διαβάσει» αυτό το ‘thank you’ που είπε στον… «τσάρο» στο τέλος, θα έπρεπε να τρέμει σήμερα. 

Για δέκα χρόνια τώρα, με το «Ξύπνα Βασίλη», κουράστηκα να μιλάω για τα τρολς της κακομοιριάς.

Αλλά σήμερα τα ψέματα τέλειωσαν. 

Μέσα στις επόμενες τρεις βδομάδες, η κυβέρνηση Τσίπρα, η κυβέρνηση του αμφιθεάτρου και των 15μελών, προκηρύσσει εκλογές.

Η. Χαραλαμπίδης

January 29, 2015

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτύχει πριν καν ξεκινήσει

Ανεξάρτητα από κάποιο κούρεμα του χρέους, που το βλέπω από απίθανο ως αδύνατο, η ιδέα των κυρίων Τσίπρα-Βαρουφάκη είναι να συνδέσουν την αποπληρωμή του χρέους με τη μεγέθυνση της Ελληνικής οικονομίας (ρήτρα ανάπτυξης).

Με τη διαφορά πως η ανάπτυξη δεν έρχεται με υπουργική απόφαση, ούτε με προεδρικό διάταγμα. Έρχεται μέσα από μια μοντέρνα, ανταγωνιστική, ιδιωτική οικονομία και όχι μέσα από τον κρατισμό που οραματίζεται στις ονειρώξεις του το οικονομικό επιτελείο του κυρίου Τσίπρα.

Οι Ευρωπαίοι δανειστές μας θα μπορούσαν να συζητήσουν πολλές λύσεις στο πρόβλημα του χρέους, ξεκινώντας όμως από μια αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση: μεταρρυθμίσεις-μεταρρυθμίσεις-μεταρρυθμίσεις.

Αυτό όμως είναι σχήμα οξύμωρο σε συνδυασμό με τη σταλινική δημόσια οικονομία που οραματίζονται οι μαρξιστές του ΣΥΡΙΖΑ. ΟΕΔ.


Η. Χαραλαμπίδης

January 17, 2015

Κουλτούρα να φύγουμε

Όταν κάτι δεν μας αρέσει, ή μας αποστομώνει, βρίσκουμε πάντα κάτι άλλο, εντελώς άσχετο, να βάλουμε δίπλα του ώστε να συμψηφίσουμε. Να προσθέσουμε αχλάδια και μούσμουλα. Αυτή ήτανε πάντα η τακτική της αριστεράς που, μη έχοντας κάτι ουσίας να πει, εκτός από την κατάθλιψή της μετά το 1989, ασχολείται με τα αδέσποτα και τα ηλιοβασιλέματα. 
Να γιατί η «κουλτούρα να φύγουμε» είχε πάντα αριστερές αποχρώσεις.
 Όλοι εμείς οι άλλοι τραβάμε καθημερινά κουπί για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε.
Εμείς οι ανυποψίαστοι, και οι πτωχοί τω πνεύματι.

Η. Χαραλαμπίδης

January 13, 2015

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015

Το ΠΑΣΟΚ δεν το διέλυσε ο Γιώργος Παπανδρέου. Το ΠΑΣΟΚ το διέλυσε ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος που θα περάσει στην ιστορία ως ο πιο εμπαθής πολιτικός που έχουμε γνωρίζει. Ο πολιτικός που το μόνο για το οποίο ενδιαφέρθηκε ήταν οι προσωπικές φιλοδοξίες του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έρθει στην εξουσία (αν έρθει…) επειδή ο Ελληνικός λαός πιστεύει στις μαρξιστικές μπουρδολογίες του. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει στην εξουσία γιατί ένας οργισμένος Ελληνικός λαός θέλει να τιμωρήσει ένα πολιτικό προσωπικό που αντί να λάβει το μήνυμα των καιρών σφύριζε αδιάφορα, ενδιαφερόμενο μόνο για την πολιτική του επιβίωση.

Είναι δικαίωμα του Έλληνα να θέλει να αυτοκτονήσει, πεθαίνοντας, ίσως, σαν μάρτυρας. Ελπίζω και εύχομαι πως δεν θα το κάνει. Γιατί έτσι παίρνει μαζί του και τις επόμενες γενιές, τα παιδιά του, που δεν έφταιξαν σε τίποτα.  Αλλά και γιατί η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.


Η. Χαραλαμπίδης

December 26, 2014

Κεντροδεξιές ετικέτες – κεντροαριστερά σημαιάκια

Σαν λαός είμαστε από τους πιο φανατικά πολωμένους που έχω γνωρίσει: Καραμανλής-Παπανδρέου. Καραμανλής ή τανκς. Ευρώ ή δραχμή. Κεντροδεξιός-Κεντροαριστερός. Μνημονιακοί-Αντιμνημονιακοί. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. κόκκινο ή μαύρο. Ένας φανατισμός που όχι μόνο φτάνει στα άκρα αλλά και που πολλές φορές τα διογκώνει. Μαύρα στειλιάρια από τη μια, κόκκινα γκαζάκια από την άλλη.  Καίγεται και λεηλατείται η Αθήνα από την μια, κάνουμε μαύρους στο ξύλο τους μετανάστες από την άλλη.

Αν συνδυαστεί αυτό με τον εκρηκτικό χαρακτήρα μας, με το «δράμα» που θα πρέπει να χαρακτηρίζει ακόμα και την πιο ασήμαντη έκφανση της ζωής μας, με τα χέρια μας που έχουν αντικαταστήσει το στόμα μας, με το σπαθί μας που δεν σηκώνει μύγα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;», τότε δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι ίσως είμαστε ο πιο ατομικιστής λαός στον κόσμο. Ένας λαός που η λέξεις «συνεργασία» και «συνεννόηση» δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιό του.

Κι όμως. Ο λαός αυτός δηλώνει πως είναι διατεθειμένος να κυβερνηθεί από μαρξιστές. Είμαστε κάτι σαν δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ να πούμε: Όσον αφορά στα δικαιώματά μου, και στα όσα κλείνει η πόρτα μου, είμαι όχι μόνο νεοφιλελεύθερος αλλά ανήκω στην Άγρια Δύση. Όταν όμως πρόκειται για τις υποχρεώσεις μου, δηλαδή για τα δικαιώματα των άλλων, τότε μπορεί να φτάσω μέχρι και στο αντάρτικο πόλης για να τις αμφισβητήσω.

Με την κατάθεση του προϋπολογισμού, ο μέσος Ολλανδός θα διαβάσει και θα συζητήσει τουλάχιστον την εισηγητική έκθεση. Πόσοι από ‘μας θα έκαναν κάτι τέτοιο; Εμείς αρκούμαστε στον πόλεμο των ετικετών: Μνημονιακός-Αντιμνημονιακός. Έγραφε κάποτε ο J.K. Galbraith πως εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο πέθαναν στο όνομα του Κεφαλαίου του Μαρξ, χωρίς να έχουν δει καν το εξώφυλλο του βιβλίου.

Ζούμε λοιπόν κολλώντας ετικέτες. Μπαίνοντας σε κουτάκια. Ανεμίζοντας σημαιάκια: «ου-ου-ου, Αυτέ μπορείς, εσύ μας οδηγείς». Αγέλη πίσω από συνθήματα επιτηδείων λαοπλάνων. Χωρίς κρίση και ανάλυση. Γιατί αυτά δε μας τα δίδαξαν ποτέ στο σχολείο. Ένα σχολείο, και ένα πανεπιστήμιο, που παρήγαγε φθηνή εργασία για τις επιχειρήσεις αυτών που έστελναν όμως τα δικά τους τα παιδιά στο Ήτον και στο Χάρβαρντ.

Μας αρέσει δε μας αρέσει, η παγκοσμιοποίηση άλλαξε τον κόσμο. Και η αλλαγή αυτή είναι μονόδρομος. Ο κόσμος πλέον, οι επιχειρήσεις, οι πολιτικές, οι αρχές οι ίδιες που μας διέπουν, συγκεντρώνονται, δεν αποκεντρώνονται. Είμαστε σε αναζήτηση ηγετών, και όχι πολυσυμμετοχικών, αυτοδιαχειριστικών μπουρδολογιών που ευτυχώς μας τέλειωσαν 25 χρόνια πριν σαν σήμερα. Όπως θα πρέπει να μας τελειώσουν κάποτε και τα σημαιάκια. Στη θέση τους ας βάλουμε μια θεμελιώδη αρχή που όποιος αρνείται να την δεχθεί είτε δεν καταλαβαίνει ή σκόπιμα και λαϊκίστικα παραπληροφορεί: Η επιβίωση ενός λαού σήμερα εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα του, και την διεθνή ανταγωνιστικότητα των αγαθών και υπηρεσιών που παράγει. Τίποτα άλλο. Αν δεχθούμε την αρχή αυτή, λίγο με απασχολεί πώς θα ονομάσουμε τη «συνταγή»: κεντροδεξιά, κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατία ή αυγολέμονο. Γιατί η συνταγή θα κριθεί τελικά εκ του αποτελέσματος.

Και κλείνω με μια δεύτερη, απαράβατη αρχή: Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα δεν γίνεται. Κάποτε θα έρθει ο λογαριασμός. Το κοινωνικό κράτος, όπως το έχουμε ζήσει πολλοί από ‘μας στη δυτική Ευρώπη, η σοσιαλδημοκρατία ή η κεντροαριστερά όπως θα το αποκαλούσαν κάποιοι άλλοι, βασίζεται τόσο στα δικαιώματα του πολίτη όσο και στις υποχρεώσεις του. Σίγουρα όμως δεν είναι η κοινωνία του ‘πατερούλη’ που, με δανεικά, «οφείλει» να παρέχει τον δίωρο φραπέ μας με τα πόδια στην καρέκλα. Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα ήταν η χώρα μας, αν τον χρόνο που αναλώσαμε στον Χαϊκάλη και τον Καμμένο, ή στο αν και κατά πόσο θα εκλέξουμε Πρόεδρο, τον είχαμε αφιερώσει ο καθένας στη δουλειά του.

Το κοινωνικό κράτος δημιουργείται μόνο μέσα από σκληρή και αποτελεσματική δουλειά. Όχι με δανεικά, ούτε με μεταμεσονύχτιες ζεϊμπεκιές. Πρώτα δημιουργούμε και μετά αποφασίζουμε πώς θα μοιράσουμε τον πλούτο. Το αντίθετο μας χρεοκόπησε και καλά θα κάνουμε να το καταλάβουμε κάποτε.

Αν συμφωνήσουμε στις δυο αυτές αρχές, οι ετικέτες θα έχουν πλέον θέση μόνο στο μπακάλικο του Τάσου στη γωνία, και τα σημαιάκια στις εθνικές μας παρελάσεις. Αλλά εκεί, θα είναι μόνο γαλανόλευκα.

Η. Χαραλαμπίδης

Υ.Γ. Διαβάζω ήδη τον αντίλογο: Δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών. Το θέμα όμως της φορολογικής πολιτικής είναι ίσως από τα δυσκολότερα κεφάλαια των κοινωνικών επιλογών (public choice). Ίσως το πιάσουμε κάποια άλλη φορά, μα όχι σήμερα.



December 24, 2014

Το «Παρών» μας τέλειωσε

Η απόφαση του Σαμαρά κατά της οποιασδήποτε συνεννόησης με τον ΣΥΡΙΖΑ με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Κάτι τέτοιο, αλλά και το ‘κλείσιμο του ματιού’ στο ΣΥΡΙΖΑ των διαφόρων άλλων, θα διευκόλυνε τη στροφή του αναποφάσιστου ψηφοφόρου προς τον ΣΥΡΙΖΑ: «ε,, αφού στο τέλος θα τα βρούνε, no problem». 

Ο μόνος τρόπος να γυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα Εξάρχεια και στο 3% του είναι η απομόνωση. 
Ο ψηφοφόρος πρέπει, προεκλογικά, να τεθεί απέναντι σε ξεκάθαρες επιλογές. 
Και το μόνο που θα πρέπει να κάνει, πριν ξεκινήσει το πρωί για την κάλπη, είναι να κοιτάξει τα παιδιά του στα μάτια. 

Το ίδιο που θα πρέπει να κάνουν και οι διάφοροι ‘ανεξάρτητοι’ στην τρίτη ψηφοφορία. 
Τι θα γίνει μετεκλογικά, αυτό είναι άλλο θέμα.  
Ο κυρίαρχος λαός θα έχει όμως αναλάβει τις ευθύνες του και θα έχει αποφασίσει. 
Το να μη θέλει να σωθεί είναι δικαίωμά του. Όπως δικαίωμα του είναι να λέει όχι και σε «αυτόκλητους σωτήρες». Από αυτούς έχουμε μπουχτίσει τα τελευταία 40 χρόνια. 
Η απόπειρα σωτηρίας της χώρας έχει και αυτή τα όρια της, που λέγονται ‘εκλογές’. 

Τα κόμματα να ζητήσουν την ψήφο του λαού γι αυτό που είναι και όχι γι αυτό που θα μπορούσαν να γίνουν μετεκλογικά. 

Κανείς νερό στο κρασί του άλλου! 
Σύσσωμη η ευθύνη στον Ελληνικό λαό.


Η. Χαραλαμπίδης

December 13, 2014

Νουθεσίες Juncker και σκληρά καρύδια

Με την ανακοίνωση της επίσπευσης των διαδικασιών για την εκλογή προέδρου ξεκίνησε μια πρωτοφανής δραστηριότητα «νουθεσίας» του Ελληνικού λαού για τις καταστροφικές συνέπειες μιας ενδεχόμενης επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Σχεδόν όλοι οι εταίροι μας, σε ανώτατο επίπεδο, ΜΜΕ, αγορές, οίκοι αξιολόγησης, επενδυτές, η κατάρρευση του χρηματιστηρίου, οι πάντες και τα πάντα, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Ούτε συντονισμένη όμως είναι η συγχορδία αυτή, ούτε θεωρία συνωμοσίας είναι. Είναι απλά έκφραση μιας εντονότατης και απόλυτα δικαιολογημένης ανησυχίας: Δεν είναι εκ των πραγμάτων δυνατόν, στην Ευρώπη του σήμερα, ένα κράτος μέλος να πέσει στα χέρια μαρξιστών-λενινιστών, όσο αδέξια και αντιφατικά να προσπαθούν οι τελευταίοι να κρύψουν αυτό που είναι. Είναι επίσης λογικό, Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, που δεν μας δάνεισαν με το ζόρι αλλά με μεγάλη δυσκολία και πολιτικό κόστος, και με επιτόκια όχι τοκογλυφικά αλλά του 1/4 αυτών που θα βρίσκαμε σήμερα στις αγορές, να θέλουν να πάρουν τα λεφτά τους πίσω.  

Ο καταιγισμός όμως αυτών των δηλώσεων με βρίσκει αντίθετο. Απλά, γιατί αυτοί που γνωρίζουν τον Έλληνα, γνωρίζουν επίσης πως μια τέτοια «πίεση» θα μπορούσε εύκολα να επιφέρει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, και να ρίξει έτσι με βεβαιότητα τη χώρα στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ. Το επιχείρημα του κόσμου: «ό,τι είχα να χάσω το ‘χασα» είναι εκκωφαντικό και δε θα πρέπει να αγνοηθεί.  

Όπως είπε ο Σόιμπλε, η απόφαση επίσπευσης των προεδρικών εκλογών ήτανε σωστή. Όχι γιατί ο Σαμαράς πιστεύει πως θα μαζέψει τους 180, αλλά γιατί αυτός είναι ο πιο αξιοπρεπής τρόπος να παραδώσει τη χώρα στις επιλογές του Ελληνικού λαού. Να θέσει το μέλλον της χώρας τόσο κάτω από την ευθύνη των αμφιταλαντευόμενων (γιατί άραγε…) ανεξάρτητων βουλευτών, όσο και στην κρίση του Έλληνα που θα κληθεί σύντομα να αποφασίσει. Και αυτός δε χρειάζεται νουθεσίες, ούτε συμβουλάτορες. Είναι κυρίαρχος και σοφός. Όπως είπα παραπάνω, όσοι έχουν παιδιά ξέρουν καλά πως οι νουθεσίες φέρνουν συχνά το αντίθετο αποτέλεσμα.

Ο λαός έχει ιστορική μνήμη. Γνώρισε το ΠΑΣΟΚ του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και του «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι». Και γνώρισε επίσης το ΠΑΣΟΚ του «λεφτά υπάρχουν» του σοσιαλιστή Γιώργου Παπανδρέου, που έφερε το ΔΝΤ και τα πιο νεοφιλελεύθερα μνημόνια που έχει γνωρίσει ποτέ ο αναπτυσσόμενος κόσμος (για να ‘μαστε δίκαιοι, οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις ανά τον κόσμο γίνανε από σοσιαλιστικές κυβερνήσεις. Όχι από συντηρητικές. Πολλές φορές "η Δημοκρατία" απαιτεί να χρυσωθεί πρώτα λιγάκι το χάπι…).

Η κυβέρνηση Σαμαρά θα περάσει έτσι στην ιστορία όχι ως η κυβέρνηση που έχασε τις εκλογές, αλλά ως η κυβέρνηση που, αφού έκανε ό,τι έκανε, καλώς ή κακώς, για την ανάταση της χώρας και την εξάλειψη μιας σταλινιστικής οικονομίας που δεν υπάρχει σήμερα σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης, παρέδωσε τη χώρα και το μέλλον της στην κρίση του Ελληνικού λαού. 

Ο λαός γνωρίζει καλά τι σημαίνει ΣΥΡΙΖΑ. Και αν αυτό θέλει, αυτό θα γίνει. Χωρίς νουθεσίες, καθρεφτάκια και χάντρες. Πραγματικά, αυτή τη φορά, ο Ελληνικός λαός θα κληθεί να σταθεί ενώπιον των ευθυνών του και του μέλλοντος των παιδιών του.

Και ο κύριος Τσίπρας θα βάλει τελικά την πολυπόθητη γραβάτα. Όσο για τις περίφημες αριστερές συνιστώσες του, αυτές θα τις πετάξει στο καλάθι των αχρήστων τη δεύτερη κιόλας μέρα των εκλογών. Γιατί κυβέρνηση με γκαζάκια και μπαχαλάκηδες δεν γίνεται.

Και τότε θα γίνει το «έλα να δεις».

Ηρακλής Χαραλαμπίδης